Aktualne i zapowiedzi
PAIN GAME: BREAD BAKING — mariia lemperk
21 maja 2026, godz. 14:00–18:00 — działanie performatywne
22 maja 2026, godz. 18:00 — działanie performatywne z udziałem Digital Data
This pain game we bake and tie.
PAIN GAME: BREAD BAKING to wielotygodniowy proces pracy z ciałem, bakteriami, mąką i linami, który mariia lemperk realizuje wspólnie z artystką Mileną Novak, artystą dźwiękowym Digital Data i pracownikami BWA Katowice. 21 i 22 maja zapraszamy do współuczestniczenia w procesie.
mariia lemperk to osoba artystyczna (they/them, ona/jej, on/jego) z Odesy (Ukraina), której twórczość rozwija się na pograniczu polityk pamięci i ciała. Ostatnio skupiają się na (nie)kontrolowanych przestrzeniach bólu, archiwach performatywnych, kwestiach niehierarchicznych struktur, dekonstrukcji płci oraz obecności queeru w dzisiejszym polityczno-kulturowym chaosie.
Milena Nowak to artystka i badaczka łącząca visual computing i projektowanie społeczne z praktyką bazującą na ciele i materialności w kontekście cyfryzacji. W swoich obecnych poszukiwaniach skupia się na kwestii władzy, obecności i rytuału, realizując efemeryczne rzeźby i działania performatywne.
Digital Data to artysta dźwiękowy i wizualny. Jego pełne kontrastów brzmienie to jednocześnie surowy chaos i czysta wizja nadchodzących czasów. Nierzadko pełne frenetycznego brudu i cyfrowych zniekształceń dźwięki, eksplorują zarówno konteksty techniczne jak i własne emocje. Zabierają nas w futurystyczną podróż by następnie dokonać odwrotu w obszar nostalgii. Artysta odnajduje w muzyce i w sztuce wizualnej przestrzeń do badania uczuć. Jego twórczość to opór wobec estetycznych granic i manifestacja złożoności współczesnych doświadczeń.
PAIN GAME to seria performatywnych działań dedykowanych indywidualnym, społeczno-politycznym perspektywom bólu. Ból potraktowany jest neutralnie, jako symptom, naświetla przestrzenie (nie)kontrolowanego napięcia lub/i pęknięcia. Ujawnienie się bólu jest szczególne w niezbalansowanych strukturach: dynamikach władzy, instytucjach, relacjach, (nie)hierarchicznych grupach, ciałach indywidualnych i wspólnych. A ta demaskacja wiąże się z ryzykami. Dyskomfort zobaczenia, zmierzenia się, konfrontowania się i świadkowania temu, co nazywamy bólem może być wart gry. PAIN GAME sugeruje, że ból nie jest tu traktowany jako coś co należy ukryć lub natychmiast zneutralizować, lecz jako narzędzie do przetestowania w grze.
Projekt wyrasta z chroniczności/nieuchronności bólów, mapowanych przez prywatne doświadczenia. Niedostrzeganie bólu jest kruchym przywilejem.
