Galeria Sztuki Współczesnej BWA

„Kissing a Rock” to rozwijana przez artystkę seria performansów, dla której oś symboliczną stanowi figura kamienia jako metafora politycznej natury powierzchni (ciał, obiektów, gestów). Przez kolejne iteracje projekt wypracowuje swoje własne języki: bibliotekę tekstu, obrazu, akcji, w których całowane kamienie ilustrują kolejne socjopolityczne wątki.
Od czasów starożytnych cywilizacja zmaga się z językiem dominacji (poprzez obraz) cierpiącego ciała. W kulturze zachodniej cierpienie ciała podlega kontroli społecznej, postrzegane jako element świadomego, wyższego planu w sferze duchowej, opartego na patriarchalnym konstrukcie religii, który kształtuje rozwój kulturowy cywilizacji europejskiej. Cierpiące ciało w obliczu miejskiej figury ucieleśniającej władzę (nad ciałem) organizuje i dyscyplinuje jego (ciała) dynamikę. To ciało, które panuje nad otoczeniem, miejskim otoczeniem, które panuje nad ciałem.

Wybrane udokumentowane działania „Kissing a Rock”:
27.05.2023 Bavarian Forest, Kollnburg, Niemcy.
20.07.2023 Alten Spital, Viechtach, Niemcy.
29.09.2023 Triennale Grafiki, Kraków, Polska.
24.08.2023 Odesa, Ukraina.
28.09.2023 Rzeka Dłubnia, Kraków, Polska.
14.06.2023 Chelva, Hiszpania.
*Rock tattoo for Kaś, Warszawa, 2024.
*Kiosk Kissing, BREASTMILK, Kraków, 2023.
02.03.2024 Habibi Kiosk, Munich, Germany.
25.07.2024 Łaźnia Nowa Theatre, Kraków, Polska.
08.2024 Kem School, Teatr Cinema, Karkonosze Mountains.
22.08.2024 Łaźnia Nowa Theatre, Kraków, Polska.
23.11.2024 Krupa Art Foundation, Wrocław, Polska.
31.03.2025 SYRO, Kraków, Polska.
27.09.2025 Centrum Administracyjne kombinatu metalurgicznego (Dom Utopii – Międzynarodowe Centrum Empatii / Teatr Łaźnia Nowa), Kraków
5.10.2025 Centrum Administracyjne kombinatu metalurgicznego (Dom Utopii – Międzynarodowe Centrum Empatii / Teatr Łaźnia Nowa), Kraków
11.10.2025 Centrum Administracyjne kombinatu metalurgicznego (Dom Utopii – Międzynarodowe Centrum Empatii / Teatr Łaźnia Nowa), Kraków
12.10.2025 Centrum Administracyjne kombinatu metalurgicznego (Dom Utopii – Międzynarodowe Centrum Empatii / Teatr Łaźnia Nowa), Kraków
11.2025 schody Muzeum Narodowego w Krakowie

W katowickiej odsłonie w centrum uwagi „Kissing a Rock” staje modernistyczny pawilon sztuki, powołany do życia w ramach systemowej modernizacji polskiego społeczeństwa jako język władzy, ślad państwowego projektu „produkowania” nowoczesnego obywatela poprzez sztukę. „Kissing a Rock” dołącza do kolektywnego procesu odzyskiwania, uspołeczniania systemowo zainicjowanej instytucji sztuki.

„Kissing a Rock” to proces oparty na badaniach, manifestujący się poprzez działania performatywne, eksperymentalny spektakl teatralny, grupowy happening, wideo, pracę z obiektami. Podczas eksploracji „Іілування каміння їбання тростин” dwie kluczowe praktyki zostają zaproszone do połączenia się, odnalezienia swoich kształtów w nowej przestrzeni i wypracowania nowego formalnego języka. Całowanie kamieni urzeczywistniane jest kompulsywnie, surowo, intuicyjnie, współkreowane z konkretną przestrzenią.
Równoległy punkt wyjścia stanowi doświadczenie przewlekłego bólu związanego z seksualnością. Włączając ekspresyjną seksualność praktykowaną poprzez chodzenie z laską (figura rozciągniętego penisa), „Kissing a Rock” przyczynia się do zmiany faszystowskiego sposobu postrzegania, zakorzenionego w wykluczającej, systemowej fiksacji na punkcie sprawności. Dążąc do obalenia medykalizacji i patologizacji ciał w bólu, oferuje platformę, dzięki której dyskomfort jest powszechnie uznaną rzeczywistością współistniejącą z przyjemnością. Całowanie kamieni, ruchanie z laską i wszystko, co się z tym wiąże. Przestrzeń ekspozycyjna to plac zabaw, który można wspólnie eksplorować podczas dni praktyki dzielonych w toku ewolucji wystawy/procesu.

30 lipca 2026 grupa osób zaangażowanych w „Kissing a Rock” przewiozła ok. 8 ton kamieni do galerii BWA Katowice. Kamienie pochodzą ze stawu Piotra na katowickiej Ligocie, który został zasypany dla bezpieczeństwa dzieci. Początkowo kamienie dekorowały ogród, z czasem zaczęły przeszkadzać mieszkańcom działki, Piotr wystawił więc ogłoszenie na platformę sprzedażową, na które odpowiedziała mariia. Kamienie trafiły do przestrzeni BWA Katowice dzięki pracy Oli, Magdy, Pawła, Julka, Patrycji, Bartka, Amira, Jarosława, Bogusia, Łukasza i marii oraz innych osób, które spontanicznie dołączyły się do działania.
Kamienie z wywrotki trafiły na parking a później, na wózkach i taczkach, do wnętrza dawnej Galerii Rzeźby, gdzie powstała instalacja oraz żywy krajobraz działań performatywnych.
Podczas otwarcia wystawy w procesie odbyło się partycypacyjne działanie grupowe, niechciane wcześniej kamienie zostały ucałowane. Mariia po pomalowaniu paznokci na kolor magenty i opowiedzeniu historii kamieni zaczxłx przyczepiać kamienie elastyczną taśmą w kolorze jasnej skóry do brzucha i klatki piersiowej. Do tego samego gestu zostały zaproszone osoby uczestniczące w działaniu. Mariia udźwiękowiłx dotyk kamieni przez mikrofon, na który naciągnxłx prezerwatywę.

Pierwsze działania, otwierające wystawę w procesie, urzeczywistnione zostały w towarzystwie Lotnego Domu Wydawniczego – offsetowej maszyny, której eksponowana publicznie aktywność pozwala uchwycić istotę sztuki procesu – zorientowanej na działania, transformację i zaangażowanie. Stanowisko maszyny drukarskiej jest miejscem pracy redakcji „Kissing a Rock”. Kolejny już numer poświęcony będzie instytucji sztuki i namiętności.

mariia lemperk to osoba artystyczna (they/them, ona/jej, on/jego) z Odessy (Ukraina), której twórczość rozwija się na pograniczu polityk pamięci i ciała. Ostatnio skupiają się na (nie)kontrolowanych przestrzeniach bólu, archiwach performatywnych, kwestiach niehierarchicznych struktur, dekonstrukcji płci oraz obecności queeru w dzisiejszym polityczno-kulturowym chaosie.

Wydarzenie w ramach programu KONGRESU ESTETYCZNEGO – całorocznej serii zdarzeń wystawienniczo-performatywnych ukierunkowanych na aktualizację formuły instytucji sztuki, realizowany przy zaangażowaniu zróżnicowanych, dopełniających się wzajemnie języków i narzędzi sztuki oraz udziale osób artystycznych i kuratorskich. Podstawowym punktem odniesienia i jednocześnie punktem wyjścia staje się BWA Katowice, instytucja wdrukowana w centrum tkanki urbanistycznej i społecznej miasta jako narzędzie inżynierii społecznej. Modernistyczny pawilon, stanowiący dziś zabytek architektury to równolatek zaczynu polskiej fali krytyki instytucjonalnej. Konieczność jego aktualizacji przestrzennej oraz ideowej staje się punktem wyjścia do dyskursu dotyczącego sensów i dynamiki instytucji sztuki rozumianej w wymiarze uniwersalnym. Na czas projektu główna przestrzeń ekspozycyjna przeistoczy się w całoroczne laboratorium sztuki. Realizacje historyczne dialogować będą z zupełnie nowymi formując kolektywną refleksję.

kurator KONGRESU ESTETYCZNEGO – Łukasz Trzciński

Dofinansowano ze środków Miasta Katowice oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.